Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

'Μαλβίνα Κάραλη'

Σημασία δεν έχει μόνο ποιόν αγαπάς, αλλά με ποιόν μπορείς να εκφράζεσαι, με ποιόν μπορείς να είσαι ο αληθινός εαυτός σου. Δώσε μου έναν άνθρωπο να είναι σαν και 'μένα, θολός κι ανώριμος, ανολοκλήρωτος και μπερδεμένος, αξεδιάλυτος και σκοτεινός. Για να χορέψω μαζί του. Να παίξω. Να τον καλοπιάσω. Να τον ερωτευτώ. Μέσα απ’ αυτόν να ξαναπλάθομαι από την αρχή. Μέσα απ’ αυτόν να μεγαλώνω...

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Εσύ;

Να σε κρατώ πάντα σφιχτά... τόσο όσο όμως, για να μην μου σπάσεις...
Να είμαι πάντα εκεί μην τύχει και χρειαστείς μια αγκαλιά ένα δύσκολο βράδυ...
Να σε αφήνω να αναπνέεις ενώ εγώ νιώθω πως θα μου κοπεί η ανάσα...
Να κλαίω όταν κλαις κι ας είμαι ευτυχισμένη...
Να γελάω όταν γελάς και ας χάνω την γη κάτω απο τα πόδια μου... έτσι... απλά επειδή μου το ζήτησες...
Να Σ'αγαπάω σιωπηλά γιατί την αγάπη δεν την αντέχεις και προτιμάς να την πετάς μακριά αν δεις πως προσπαθεί να σε κυριεύσει...
Να είμαι εδώ... εκεί... δίπλα σου... μακριά σου... εκεί που πάντα εσύ επέλεγες... όπως τα πιόνια... Να περιμένω την επόμενή σου κίνηση... Θα το κάνω... 
Εσύ;... Εσύ που ήσουν;... Που είσαι;... Που θα'σαι;...
Μάλλον παλεύεις να καταξιωθείς πάλι ως δυνατός παίχτης... Πάλι θα κερδίσεις... Να το ξέρεις... Απλά γιατί εγώ μόνο να χάνω έμαθα...

Α.Χ.



Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Η ζωή μου κύκλους κάνει...

Και αν είναι τελικά αυτό; Αν η ζωή όντως κάνει κύκλους; Κάποιοι κλείνουν νωρίς... σχεδόν αδειανοί, γι'αυτό και οι άκρες τους ενώνονται αβίαστα, χωρίς να προκαλέσουν και μεγάλο κακό... Οι άλλοι όμως; Εκείνοι που γεμίζουν και μεγαλώνουν και απλώνουν στον χώρο, στον χρόνο και πιάνουν μια μεγάλη θέση στην καρδιά και στην ψυχή, αυτοί πως κλείνουν; Προσπαθείς... τραβάς τις άκρες και νομίζεις οτι ποτέ δεν θα φτάσει η μία στην άλλη... Αυτό είναι το λάθος σου! Μην τις τραβάς! Αυτές ξέρουν πότε πρέπει να κλείσουν... Πρέπει πρώτα να τακτοποιήσουν τα πρέπει, τα θέλω, να ικανοποιήσουν τα απωθημένα που ίσως μπουν στον δρόμο τους και μετά... Αλλιώς πως; Αν δεν μπει η τάξη, πάλι θα ανοίξουν και αυτή την φορά οι άκρες όλο και κάποιον θα βρουν να χτυπήσουν και μετά τρέξε πάλι να επουλώσεις τις πληγές... σου... Όταν όμως κλείσουν και το καταλάβεις και σου ψιθυρίσει αυτή η ηρεμία του μυαλού πως όλα πια είναι καλά, βόλεψέ τον αυτό τον κύκλο τον μεγάλο... Κάτω κάτω στην στοίβα σου... Έτσι! Για να είσαι σίγουρος... Ποτέ δεν ξέρεις...
Α.Χ.

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Χρόνια Καλά Μαμά!

Γνωρίζετε οτι;
Το ανθρώπινο σώμα μπορεί να αντέξει έως 45del(μονάδα μέτρησης)πόνου. Κατά την διάρκεια του τοκετού, μια γυναίκα νιώθει έως και 57del πόνου. Αυτό αντιστοιχεί με την θραύση 20 κοκκάλων ταυτόχρονα...

Γι'αυτό και για πολλά άλλα που σελίδες δεν θα μου έφταναν για να τα περιγράψω, μένω σε μια λέξη που νομίζω αντιπροσωπεύει και τους τρεις μας: Ευχαριστώ! Την δική μου μητέρα και κάποιες ακόμη που για στιγμές με έκαναν να νιώσω την ίδια θέρμη δίπλα τους... Να είστε όλες καλά... μόνο!

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

Τέλος κακό μα όλα καλά... γιατί όχι άλλωστε!

Και τα μάγια λύθηκαν...
Και ο πρίγκιπας έγινε πάλι βάτραχος... μάλλον του άξιζε αν με ρωτάς...
Και η πριγκίπισσα πάλι μια συνηθισμένη κοπέλα...

Έβγαλε αυτό χρυσοκέντητο φόρεμα... μα πόσο βαρύ ήταν! Ενώ το τζην και το μπλουζάκι!
Και αυτά τα γοβάκια! Κούραση σκέτη! Να προσέχεις το βήμα σου για να μην στραβοπατήσεις, να κρατάς την πλάτη ίσια... Καλέ δεν θέλει! Τα σταράκια ήταν τελικά πάντα αυτά που την βόλευαν!
Και αυτά τα μακριά πλούσια μαλλιά... Τόση φροντίδα, τόση περιποίηση! Χμμμ για να δω! Ναι! Πολύ καλύτερα! Τα κοντά της ταιριάζουν περισσότερο!

Το κάστρο; Το άφησε! Ποιός ζει μέσα σε αυτούς τους ψηλούς τοίχους με τα αποπνικτικά ταβάνια και τα μικρά παράθυρα; Άνοιξε ένα παράθυρο και βγήκε έξω στον κόσμο! Ξέρεις πόσο όμορφα μυρίζουν τα τριαντάφυλλα την άνοιξη; Οι μεγάλοι τοίχοι δεν άφηναν την μυρωδιά τους να μπει... 

Και ξεκίνησε... για το άγνωστο... Πόσο χαρούμενη είναι! Α! Δεν έφυγε μόνη της! Πήρε και τους Σωματοφύλακες μαζί! Μόνο που μάλλον δεν είναι τρεις! Λίγοι παραπάνω! Ξέρεις όμως; Περπατούν όλοι παράλληλα και της κρατούν το χέρι... Χρειάζεται κάτι άλλο; Μάλλον όχι! Σιγοτραγουδούν κιόλας... That's life! λαλαλα...

Όσο για τον βάτραχο; Έμεινε στην λίμνη... Η θάλασσα μπορεί και να τον έπνιγε... Για τέτοια είμαστε τώρα;
Α.Χ.


Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Δε Σ'αγαπώ - Pablo Neruda



Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν.
Σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.

Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια.
Σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ' άλλον τρόπο,
παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.


Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

Υποκατάστατο - Κική Δημουλά

Σκορπίζουν τῶν δακρύων οἱ μεγάλες συγκεντρώσεις.

Μνήμη καὶ παρὸν ψάχνουν νὰ κρυφτοῦν ἀπὸ τὴ διαύγειά τους.

Ἀραιὰ ποῦ καὶ ποῦ καμιὰ τουφεκιὰ πότε ἀπὸ κεῖνο τὸ εὐκρινὲς χαράκωμα ἡ λύπη πότε ἀπὸ ἀμυδρότερο.

Στρατηγικὴ νὰ δείξει τάχα ὅτι ἔρχονται ἐνισχύσεις.

Ἂς παραδοθεῖ. Ἔχει σχεδὸν ἐπικρατήσει ἡ φωτογραφία σου.

Ἐξαπλώθηκε ὅπου βρῆκε ἄμαχη ἐπιφάνεια ἀποδεκατισμένη αἴσθηση πρόθυμη γιὰ γαλήνη.

Ἀνεμίζει στῶν βλεμμάτων τὰ ὑψώματα ὄχι σὰν ἔθιμο ἀδρανὲς μελαγχολικὸ μὰ ὡς γενναῖος συκοφάντης τῆς ἀπώλειάς σου.

Μέρα τὴ μέρα πείθει πῶς τίποτα δὲν ἄλλαξε ὅτι ἤσουν πάντα ἔτσι, ἀπὸ χαρτὶ ἐκ γενετῆς φωτογραφία σὲ συνάντησα ἀνέκαθεν πὼς ἔτσι σ᾿ ἀγαποῦσα γυρολόγα ἀπὸ εἰκόνα σὲ ἀπεικόνιση κι ἀπὸ ἀπεικόνιση σὲ εἰκόνα σου ἀρκέστηκα.

Μνήμη καὶ παρὸν πρέπει νὰ κρυφτοῦν ἀπὸ τὴ διαύγειά τους.

Ἀραιὰ ποῦ καὶ ποῦ καμιὰ τουφεκιὰ ἀμυδρὴ. Μαρτυρία ὑπέρ σου ἡ λύπη ἂς παραδοθεῖ.

Ὁ μόνος ἀξιόπιστος μάρτυρας ὅτι ζήσαμε εἶναι ἡ ἀπουσία μας.


Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Η μοναξιά είναι από χώμα (απόσπασμα) - Μάρω Βαμβουνάκη

Σ'αγαπώ κι αγαπώντας σε,σε περιέχω.
Στο εδώ είναι το παντού και στο καθετί τα πάντα.
Είμαι ήσυχη και κίνδυνο δεν έχω.
Γιατί τον πόνο και τη χαρά αρχίζω να τη δέχομαι με την ίδια ευγνωμοσύνη,
το μικρό και το μεγάλο με την ίδια έκπληξη κι όλα τα πλάσματα
ν'αποδέχομαι με τον ίδιο σεβασμό, ακόμα κι εμένα.
Το τίποτα και το όλα αρχίζω να κοιτώ σαν όψεις του ίδιου νομίσματος
που δίχως τη μιαν όψη είναι κίβδηλο.

Έρχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα!
Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο,
με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περίσσια.
Θα σ' αγαπώ τόσο που δεν θα σ' απαιτώ δικό μου.
Να είσαι μόνο καλά εσύ χωρίς να ψάχνομαι πόσο καλά είμαι εγώ
από το καλά σου.
Ακόμα κι αν κοντά σε άλλην είσαι καλά, εγώ πάλι θα χαίρομαι
όπως να ήσουν μαζί μου.

Ούτε και γράμματα έχω ανάγκη να σου γράφω πια.
Υπάρχω μόνο και σ' αγαπώ κι αυτό το «σ' αγαπώ» μου που δεν έχει ανάγκη
καμιά ούτε καν γι ανταπόδοση, θα πλημμυρίσει, θα γεμίσει
με τον κυματισμό του τον κόσμο όλο,
θα έρχεται και σε σένα κι εσύ θα μπορείς, όποτε θες, να τ' ακούς.
Φτάνει να το θες.
Σ' αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι,
είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι.
Είμαστε στο παντού και στο πάντα τώρα που σ' αγάπησα
κι η αγάπη μου μας κάνει αδιαίρετους.

Εσύ καλέ μου μου δίδαξες σκληρά την καταστροφή του να σ' αγαπώ λίγο.
Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωισμός,
να σ' απαιτεί, να σε διεκδικεί.
Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση, η αγάπη είναι άνευ όρων,
δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν, η αγάπη είναι έξοδος
γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει.

Όχι καλέ μου , εσύ δεν τελειώνεις, το τέλος σου δεν έχει τελειωμό.
Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε,
τα πράγματα μεταλλάζονται κι εγώ τώρα μεταλλάζω
τον απάνθρωπο έρωτά μου σ' αγάπη φιλάνθρωπη.
Δε θέλω να μιλώ άλλο για μένα.

Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει
το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δε
φυλακίζεται.
Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

Σ' αγαπώ πια τόσο που δεν σ' έχω ανάγκη.
Σ' αγαπώ τόσο που σ' απαλλάσσω από μένα.
Σ' αγαπώ αληθινά και δε σε φοβάμαι!

Αρχίζω να εμπιστεύομαι τη ζωή και να μην έχω αγωνία.
Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

Οι λέξεις είναι ξένα σώματα.

Μ' ενοχλούν.

Μπορώ πια να σωπάσω...

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Τάσος Λειβαδίτης - Αυτός που σωπαίνει

Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη
ενός ατέλειωτου χωρισμού
Κι εγώ έζησα σε νοικιασμένα δωμάτια
με τις σκοτεινές σκάλες τους
που οδηγούνε
άγνωστο που...