Επίσκεψη σε εμένα...

Ξέρεις; Πέρασα χθες... Τι ακαταστασία! Πόσο καιρό είχες να μπεις εκεί μέσα; Ή μήπως δεν είχες μπει ποτέ; Η πόρτα βαριά... δυσκολεύτηκα να την ανοίξω... έτριζε... λες απο τα χρόνια;

Όπως έμπαινα έτρεξαν καταπάνω μου για να την προλάβουν ανοιχτή όλα όσα είχες κλεισμένα εκεί τόσο καιρό... Σκέψεις, λέξεις, προσδοκίες, όνειρα... τ'ανείπωτα... Μάλλον ήθελαν να πάρουν πάλι πνοή. Πολύ δεν τα κράτησες εκεί; Δεν νομίζεις; 

Απέναντι απο την πόρτα βρήκα κάτι κορνίζες. Έστεκαν εκεί πάνω στα ράφια. Στα πιο ψηλά οι πιο σημαντικοί. Έχουν καιρό να έρθουν ε; Αυτοί δεν είχαν υποσχεθεί αιώνια υποστήριξη και αγάπη; Αλλά σαν να τις είδα και εκείνες τις λέξεις τους να φεύγουν μαζί με τις άλλες. Νομίζω οτι πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο που τις έχεις τοποθετημένες. Και αυτές που είναι σπασμένες ή έστω ράγισαν να τις πετάξεις. Τι τις θες; Χώρο πιάνουν... Και όταν θα θες να τακτοποιήσεις τις επόμενες δεν θα σε αφήνουν. Να τις στριμώξεις όλες μαζί δεν θα είναι όμορφο! Οι παλιές θα προσπαθούν κατά καιρούς να πάρουν την παλιά τους θέση και θα είναι άδικο για τις καινούριες...

Σκόνταψα και πάνω σε κάτι κουτιά... Μικρά αλλά πολύχρωμα... Μου τράβηξαν την προσοχή... Συναισθήματα έγραφαν πάνω... Δεν τα άνοιξες ποτέ: Δεν τα έδειξες σε κανένα; Τι τα αφήνεις και στοιβάζονται εκεί; Δώσε στον καθένα αυτό που του αναλογεί και αν δεις οτι δεν θες πια, πέτα το. Μην βασανίζεστε άδικα και οι δύο. Μάλλον θα είχε ημερομηνία λήξης που δεν είδες. Άδικα το κρατούσες δηλαδή... 

Πριν τα κάνεις όλα αυτά όμως, πρέπει να επιμείνω. Άνοιξε τα παράθυρα να φύγει αυτή η άσχημη μυρωδιά... Σκούπισε, ξεσκόνισε, πέρασε κάθε γωνιά με άρωμα βανίλιας που τόσο σου αρέσει... Δεν κατάλαβες οτι η απομόνωση και η αποχή μυρίζουν άσχημα; Και μετά καθάρισε τις κορνίζες σου, βάλε την καθεμία όσο ψηλά πρέπει. πέτα τις σπασμένες και βάλε, στην θέση που τους πρέπει αυτή την φορά, τις καινούριες. Τα πολύχρωμα κουτάκια ξέρεις! Πετάμε τα παλιά, δίνουμε τα καινούρια αλλά ανοιγμένα... Τα δώρα πρέπει να έχουν παραλήπτες και να τα ανοίγουν μόλις τους τα δώσεις για να δεις αν η χαρά τους είναι τόσο μεγάλη όσο και η δική σου... Όση και οι δύο νομίζατε...

Ξέρω οτι όλα αυτά θα σε κουράσουν και θα βαρεθείς... Είναι και αυτή η αναβλητικότητα που σε διακρίνει... Αλλά θέλω τουλάχιστον να μου υποσχεθείς οτι θα προσπαθήσεις να βάλεις μια τάξη σε αυτό το αχούρι. Δεν σε κούρασε αυτό το χάος; Μία τάξη βρε ψυχή μου... Μία τάξη για να νιώσεις πάλι καλά...

Α.Χ.

Σταύρος Σιόλας & Φωτεινή Βελεσιώτου - Διόδια

Τώρα θα δεις τα χρώματα ν' αλλάζουνε

Και τα βουνά να σμίγουν ένα-ένα

Άγγελοι σαν θνητοί θα σ' αγκαλιάζουνε

Εχθροί θα σου μιλούν αγαπημένα

Τώρα θα πιω νερό απ' το ποτήρι σου

Δικά σου θά' ναι πια όσα δεν έχω

Θα σπρώξω ουρανό στο παραθύρι σου

Κι ό,τι δεν άντεχα θα το αντέχω

Τώρα θα πιάσω σπίτι στον παράδεισο

Τζάμπα οικόπεδο σε παραλία

Του έρωτα θα βάλω το πουκάμισο

Και θα νικήσω δίχως πανοπλία

Τώρα θα δεις μες της ψυχής τα υπόγεια

Τραπέζι με ψωμί, νερό και αλάτι

Τώρα που δεν υπάρχουνε διόδια

Που πέφτει σαν ζεστή βροχή η αγάπη

(Υπέροχο... Απλά και μόνο...)

Μία συμβουλή...

Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι... Ασ'το! Μην έρθεις! Αδιέξοδο... Γι'αυτό σκέψου τι σου έδωσα, τι μου έδωσες, τι σου χρωστώ, τι μου χρωστάς και όταν αποφασίσεις, κόψε τις αποδείξεις. Η ε(υ)φορία καραδοκεί και η ψυχή αγανάκτησε...

Α.Χ.

Ελένη Χριστοπούλου

Έστω να συνεχίζαμε αυτό που κάποτε αρχίσαμε.

Να θυμάσαι πως ξεκίνησε αυθόρμητα κι απλά...

Mια αφορμή χρειάστηκε μονάχα κι ένα χαμόγελο μετά...

Άρχισε και δεν τελείωσε ποτέ.

Έμεινε να περιμένει στη σιωπή...

Κατερίνα Κουταβά

Τώρα που μπορώ λείπεις.
Τότε που φοβόμουν υπήρχες.
Όταν κουραστώ και αποκάμω θα ‘σαι σκιά.
Όταν δακρύσεις θα'χω γίνει ανάμνηση...

Το παζλ...

Και πέφτει μια μέρα στα χέρια σου! Ένα παζλ! Τι όμορφη εικόνα! Και ενθουσιάζεσαι! Ασχολείσαι συνεχώς με αυτό και προσπαθείς να κουμπώσεις τα κομμάτια όσο πιο γρήγορα γίνεται για να αποκαλυφθεί η ομορφιά του! Ωχ! Ποιός το πείραξε; Γιατί λείπουν κομμάτια; Τώρα τι; Θα το κλείσεις ασφυκτικά στο κουτί του και θα το βάλεις πάνω στο ράφι, κάπου ψηλά για να μην σου θυμίζει τον κόπο και την στενοχώρια σου ή θα το πετάξεις μαζί με το κουτί αφού πια δεν μπορεί να γίνει; Και καλά αν ο καιρός ήταν λίγος... Αν το προσπαθούσες για καιρό και όσο το προσπαθούσες σου έβγαιναν και άλλα κομμάτια; Περισσότερα και πιο δύσκολα να τα ταιριάξεις; Τι κάνουμε τότε; Μάλλον δεν το πετάς... Παίρνεις ένα χρώμα, βάζεις όλο το ταλέντο και την υπομονή σου και προσπαθείς να συμπληρώσεις τις ατέλειες... Στο τέλος κανείς δεν θα το καταλάβει... Πίστεψέ με... Η εικόνα πάλι όμορφη θα είναι και μπορεί και κάποια στιγμή να το ξεχάσεις και εσύ ο ίδιος οτι εκεί, κάποτε, υπήρχε ένα κενό... Άλλωστε όλοι διαφορετικοί δεν είμαστε; Και αν κούμπωναν όλα τα κομμάτια, βαρετό δεν θα ήταν; Λίγη υπομονή, αγάπη, χρώμα και στο τέλος η εικόνα όμορφη θα είναι... Αρκεί να θες θες να δεις πέρα απο τις ατέλειες...

Α.Χ.

Γιατί αλλιώς πως;