Τζένη Καρέζη

Μεγαλώσαμε πια. Δεν έχει κανένα νόημα να κάνεις παρέα με ανθρώπους από τους οποίους δεν έχεις τίποτα να πάρεις. Εγώ χρειάζομαι ανθρώπους που να μου αρέσει να τους ακούω να συζητάνε. Να συζητάνε με πάθος για ποίηση, για πολιτική, για λογοτεχνία, για κινηματογράφο, για θέατρο. Και να γεμίζει το σπίτι φωνές, γνώση, πάθος και απόψεις. Ανθρώπους ξύπνιους και καλλιεργημένους, που ξέρω ότι μου λένε την αλήθεια, ακριβώς γιατί δεν έχουνε κανένα λόγο να μου πούνε ψέματα. Και εγώ την αλήθεια τη λατρεύω. Όποιος απομακρύνεται από την αλήθεια οδεύει προς το θάνατο. Τον όποιο θάνατο. Γιατί υπάρχουνε πολλοί.

Μενέλαος Λουντέμης

Και περνούσα τις μέρες μου,

με τα χρώματά μου τακτοποιημένα.

Με τα όνειρά μου συγυρισμένα.

Με τα ποιήματά μου καθαρογραμμένα.

Γιατί έτσι τα' βλεπα.

Έτσι νόμιζα…

Κική Δημουλά - Παρανομίες

Ἐπεκτείνομαι καὶ βιώνω

παράνομα

σὲ περιοχὲς ποὺ σὰν ὑπαρκτὲς

δὲν παραδέχονται οἱ ἄλλοι.

Ἐκεῖ σταματῶ καὶ ἐκθέτω

τὸν καταδιωγμένο κόσμο μου,

ἐκεῖ τὸν ἀναπαράγω

μὲ πικρὰ κι ἀπειθάρχητα μέσα,

ἐκεῖ τὸν ἀναθέτω

σ᾿ ἕναν ἥλιο

χωρὶς σχῆμα, χωρὶς φῶς,

ἀμετακίνητο,

προσωπικό μου.

Ἐκεῖ συμβαίνω.

Κάποτε, ὅμως,

παύει αὐτό.

Καὶ συστέλλομαι,

κι ἐπανέρχομαι βίαια

(πρὸς καθησυχασμόν)

στὴ νόμιμη καὶ παραδεκτὴ

περιοχὴ

στὴν ἐγκόσμια πίκρα.

Καὶ διαψεύδομαι.

Μαλβίνα Κάραλη

Φωταγωγεί. Τον ερωτεύομαι. Τον στέφω. Τον εξοργίζω. Με εξοργίζει. Τον θέλω. Δεν τον θέλω. Δεν τον μπορώ. Ακραία, απόλυτη βία ο έρωτας. Έρωτας είναι, φίλη, τι νόμιζες;

Ευλογία - Τάσος Λειβαδίτης

Καλότυχοι εκείνοι που δεν γνώρισαν τον εαυτό τους.

Ανδρείοι εκείνοι που αποσιώπησαν την αθωότητά τους.

Μα ευλογημένοι αυτοί που τα δώσανε όλα κι ύστερα κοίταξαν ένα άστρο σαν την μόνη ανταπόδοση.

Αργύρης Χιόνης

Είμ' ένα βιβλίο. Κάποιος με διαβάζει. Δεν ξέρω τι καταλαβαίνει από μένα, δεν ξέρω αν μου βρίσκει κάποιο βάθος. Πάντως δυσκολεύεται στο διάβασμα ή βαριέται. 

Συχνά με παρατά, τσακίζοντας τα φύλλα μου, εγκαταλείπει για καιρό και, όταν κάποτε επιστρέφει, έχει πλέον χάσει τη συνέχεια, έχει ξεχάσει ο,τι έχει διαβάσει. Έτσι, με ξαναπιάνει απ΄ την αρχή, για να με παρατήσει πάλι, ύστερ' από λίγο, κουρασμένος.

Δεν ξέρω αν διαβάζει άλλα βιβλία, δεν ξέρω καν πως βρέθηκα στα χέρια του, όμως εδώ είμαι, αυτός είναι η μοίρα μου και, αν αυτός δεν με διαβάσει, άλλον αναγνώστη δεν πρόκειται να βρω.

Καλή Χρονιά!

Αυτές τις μέρες γυρίζουν αυτοί οι στίχοι στο μυαλό μου: "Τους ανθρώπους στην ζωή μου βιάστηκα να τους μετρήσω... Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί..." Οι απώλειες ανθρώπων αρκετές... Κυρίως κυριολεκτικές... Οι άλλες, οι μεταφορικές, έχω πειστεί πια πως για κάποιον λόγο γίνονται. Δεν ξέρω γιατί μα όσο μεγαλώνω και χάνω υλικά ή άυλα, νιώθω πιο πλήρης... Θα είναι που μένουν τα πιο ουσιαστικά...

Ο Καινούριος Χρόνος λοιπόν ας συμπληρώσει περισσότερα κενά στην ζωή μας, ας κάνει τις σχέσεις μας πιο ουσιαστικές και ας μας κάνει να αγαπήσουμε περισσότερο εαυτούς... Νομίζω πως από εκεί ξεκινούν όλα... Καλή μας χρονιά!

Α.Χ.