Φερνάντο Πεσσόα (ξανά...)

Εκείνες τις αργές και άδειες ώρες ανεβαίνει από την ψυχή στο πνεύμα μου μια θλίψη από ολόκληρο το είναι μου,
η πίκρα ότι όλα είναι μια αίσθηση δική μου και συνάμα ένα πράγμα εξωτερικό που δεν είναι στο χέρι μου να το αλλάξω...
Αχ, πόσες φορές τα όνειρα μου υψώνονται μπροστά μου σαν πράγματα, όχι για να μου υποκαταστήσουν την πραγματικότητα,
αλλά για να μου πουν ότι της μοιάζουν στο ότι δεν τα θέλω, στο ότι εμφανίζονται ξαφνικά απ' έξω...

Φερνάντο Πεσσόα

Ζητώ συγγνώμη που δεν απαντώ
Αλλά λάθος δικό μου δεν είναι
Που δεν αντιστοιχώ
Σ’ αυτόν που σε 'μένα αγαπάτε.
Ο καθένας μας είναι πολλοί
Εγώ είμαι αυτός που νομίζω πως είμαι.
Άλλοι με βλέπουν αλλιώς
Και πάλι λάθος κάνουν.
Μη με παίρνετε γι’ άλλον
Κι αφήστε με ήσυχο.
Αν εγώ δεν θέλω
Να βρω τον εαυτό μου
Γιατί οι άλλοι για μένα να ψάχνουν;

I really do...

Είναι και αυτό... Άνθρωποι που υπάρχουν στην ζωή σου και είναι πάντα εκεί και ας μην είναι τυπικά... εμφανίζονται όταν πρέπει... για να σου θυμίσουν πως και εσύ κάτι κάνεις καλά και πως για κάποιους παραμένεις πολύτιμος κι ας προσπαθούν που και που να σε κάνουν να το ξεχάσεις... Γι'αυτό και κάποια άλλα, πολλά άλλα, εγώ νιώθω ήρεμα ευτυχισμένη...

Α.Χ.

Απλά Μαθηματικά... Ή μήπως όχι;

Παρατηρώ λοιπόν τα φαινομενικά προβλήματα όλων. Άλλος έχει και τα αναγνωρίζει, άλλος δεν τα αναγνωρίζει, άλλος δεν έχει και τα δημιουργεί και άλλος τα προξενεί στους άλλους απλά επειδή δεν έχει με τι να ασχοληθεί. Εγώ λοιπόν και είχα και έχω προβλήματα, κάποια άλυτα, σαν τα Μαθηματικών που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω. Τα πάω απο εδώ, τίποτα, τα πάω απο εκεί, τίποτα... Στο τέλος, όποτε και αν είναι αυτό, είτε θα βρεθεί μία λύση, είτε θα καταχωρηθούν στο χρονοντούλαπο ως άλυτα. Διαπιστώνω όμως ευτυχής ένα πράγμα. Πως ποτέ, και αυτό το λέω με πλήρη επίγνωση, δεν υπήρξα στην κατηγορία αυτών που τα προκαλούν στους άλλους. Μία άλλη διαπίστωση όμως είναι πως εγώ επέτρεψα σε άλλους να μου βάλουν δύσκολες εξισώσεις. Δεν τις θέλω πια... Αν εσείς βρείτε τις λύσεις, ενημερώστε με. Ή μην με ενημερώνετε... Κρατήστε τις για εσάς και ευημερείτε... Εγώ είμαι πεπεισμένη πια πως ο μικρόκοσμός μου είναι καλύτερος απο τον δικό σας...

Α.Χ. 

Μενέλαος Λουντέμης

Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες.

Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις.

Καν'την τραγούδια, ξενύχτια.

Καν'την βιβλία, αταξίες.

Μόνο μην την μοιρολογάς. Είναι σαν να την βρίζεις.

Σαν να της κλείνεις τον δρόμο να ξανάρθει...

Περί Παθών – Δήμητρα Γκρους

Η δύναμή μας και η αδυναμία μας, η χαρά μας και η λύπη μας, είναι κατάδικές μας κι έχουν συγκεκριμένες αιτίες που τις εξηγούν. Το να προσπαθούμε να τις καταλάβουμε είναι ο μόνος τρόπος που έχουμε για να μην υποφέρουμε. Ακόμα κι όταν τα πράγματα δεν λειτουργούν προς το συμφέρον μας, δεν είναι προσωπικό. Τίποτα δεν είναι προσωπικό. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, δεν λογαριάζει το αίσθημά μας. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που να μπορούμε να κάνουμε, παρά να συμφιλιωθούμε με ό,τι μας ξεπερνά. Αλλιώς θα συντριβούμε. Κι αν θέλουμε να είμαστε ωφέλιμοι ο ένας για τον άλλο, οι πιο δυνατοί ας διδάξουν τους πιο αδύναμους. Ας τους μάθουν τρόπους να στηρίζονται στα πόδια τους, να αναπτύσσουν τις δημιουργικές τους δυνάμεις, να καλλιεργούν τις ικανότητές τους, να μαθαίνουν όσο ζουν, να μην επαναπαύονται. Ας τους δείξουν τρόπους να αποφεύγουν τα λυπημένα πάθη κι ας τους γεννήσουν μέσα από το δικό τους παράδειγμα την όρεξη για ζωή, χαρά και δημιουργία· να είναι ανοιχτοί σε ερεθίσματα, ευγενικοί με τους ανθρώπους, ζεστοί στις μεταξύ τους συναναστροφές.

Ρομπέρτο Μπενίνι

Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις...

Έχουν στα μάτια ένα πέπλο θλίψης.

Έχουν τη μελαγχολία αποκοιμισμένη στην άκρη των χειλιών, έχουν το ύφος ανθρώπου που κάτι ψάχνει απελπισμένα.

Το ονείρεμα είναι κουραστικό, δεν είναι για τον καθένα.

Είναι για τους θαρραλέους όπως η θάλασσα και η αγάπη…