Αργύρης Χιόνης

''Γιατί έκαψες τη στέγη μου;'' ρώτησα τη φωτιά.
''Για να κοιτάς τον ουρανό ανεμπόδιστα'' μου απάντησε.

Από μιαν άποψη είχε δίκιο, τον έβλεπα όντως ανεμπόδιστα, αλλ’ ήταν τόσο άδειος,που έφτιαξα καινούρια στέγη αμέσως...

Ειν’ αρκετό το μέσα μου κενό, δεν θέλω κι άλλο, πάνω απ’ το κεφάλι μου...

Η κούκλα...

Ήθελα να σου χαρίσω κάτι αλλά δεν ήξερα τι...

Μάζεψα λοιπόν ότι σου άρεσε... μικρά μικρά κομματάκια...

αγάπης, έγνοιας, σεβασμού, πάθους, πόθου,

κομμάτια αυτών που μάντευα ότι αγαπούσες και τα φύλαγα προσεκτικά...

Σκέφτηκα να σου φτιάξω μία κούκλα. Πόσο όμορφη έγινε με όλα αυτά...

Ένα πράγμα πρέπει να κάνεις τώρα εσύ:

Να προσέχεις να μην σπάσει.

Κι ας μην την βγάλεις ποτέ από το κουτί της...

Κι ας μην της δώσεις ποτέ πνοή...

Μου αρκεί που θα την έχεις εσύ.

Θα το κάνεις. Έτσι δεν είναι;

Α.Χ.

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ίσως πάλι ν’ ανταμώσουμε,

Μα εκεί που μ’ άφησες

Δεν πρόκειται ποτέ

Να με ξαναβρείς...

Φερνάντο Πεσσόα (ξανά...)

Εκείνες τις αργές και άδειες ώρες ανεβαίνει από την ψυχή στο πνεύμα μου μια θλίψη από ολόκληρο το είναι μου,
η πίκρα ότι όλα είναι μια αίσθηση δική μου και συνάμα ένα πράγμα εξωτερικό που δεν είναι στο χέρι μου να το αλλάξω...
Αχ, πόσες φορές τα όνειρα μου υψώνονται μπροστά μου σαν πράγματα, όχι για να μου υποκαταστήσουν την πραγματικότητα,
αλλά για να μου πουν ότι της μοιάζουν στο ότι δεν τα θέλω, στο ότι εμφανίζονται ξαφνικά απ' έξω...

Φερνάντο Πεσσόα

Ζητώ συγγνώμη που δεν απαντώ
Αλλά λάθος δικό μου δεν είναι
Που δεν αντιστοιχώ
Σ’ αυτόν που σε 'μένα αγαπάτε.
Ο καθένας μας είναι πολλοί
Εγώ είμαι αυτός που νομίζω πως είμαι.
Άλλοι με βλέπουν αλλιώς
Και πάλι λάθος κάνουν.
Μη με παίρνετε γι’ άλλον
Κι αφήστε με ήσυχο.
Αν εγώ δεν θέλω
Να βρω τον εαυτό μου
Γιατί οι άλλοι για μένα να ψάχνουν;

I really do...

Είναι και αυτό... Άνθρωποι που υπάρχουν στην ζωή σου και είναι πάντα εκεί και ας μην είναι τυπικά... εμφανίζονται όταν πρέπει... για να σου θυμίσουν πως και εσύ κάτι κάνεις καλά και πως για κάποιους παραμένεις πολύτιμος κι ας προσπαθούν που και που να σε κάνουν να το ξεχάσεις... Γι'αυτό και κάποια άλλα, πολλά άλλα, εγώ νιώθω ήρεμα ευτυχισμένη...

Α.Χ.

Απλά Μαθηματικά... Ή μήπως όχι;

Παρατηρώ λοιπόν τα φαινομενικά προβλήματα όλων. Άλλος έχει και τα αναγνωρίζει, άλλος δεν τα αναγνωρίζει, άλλος δεν έχει και τα δημιουργεί και άλλος τα προξενεί στους άλλους απλά επειδή δεν έχει με τι να ασχοληθεί. Εγώ λοιπόν και είχα και έχω προβλήματα, κάποια άλυτα, σαν τα Μαθηματικών που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω. Τα πάω απο εδώ, τίποτα, τα πάω απο εκεί, τίποτα... Στο τέλος, όποτε και αν είναι αυτό, είτε θα βρεθεί μία λύση, είτε θα καταχωρηθούν στο χρονοντούλαπο ως άλυτα. Διαπιστώνω όμως ευτυχής ένα πράγμα. Πως ποτέ, και αυτό το λέω με πλήρη επίγνωση, δεν υπήρξα στην κατηγορία αυτών που τα προκαλούν στους άλλους. Μία άλλη διαπίστωση όμως είναι πως εγώ επέτρεψα σε άλλους να μου βάλουν δύσκολες εξισώσεις. Δεν τις θέλω πια... Αν εσείς βρείτε τις λύσεις, ενημερώστε με. Ή μην με ενημερώνετε... Κρατήστε τις για εσάς και ευημερείτε... Εγώ είμαι πεπεισμένη πια πως ο μικρόκοσμός μου είναι καλύτερος απο τον δικό σας...

Α.Χ.