Νίκος Καζαντζάκης

Νίκησα; Νικήθηκα; Τούτο μονάχα ξέρω: Είμαι γεμάτος πληγές και στέκομαι όρθιος...

Τάσος Λειβαδίτης

Οι άλλοι φτιάχνουν απο' μας ένα πρόσωπο για δική τους χρήση...

Η ζωγραφιά...

Έχεις προσέξει ποτέ ένα παιδί όταν ζωγραφίζει; Με πόση αγάπη και προσήλωση το κάνει; Βάζει χρώματα... πολλά... για να είναι σίγουρο πως το κοριτσάκι εκεί μέσα θα είναι ευτυχισμένο... Και εκείνο είναι! Θαμπώνεται από τα χρώματα, παίζει ξένοιαστο στην αυλή, φέρνει και τους φίλους του και είναι όλα τόσο όμορφα! Έχεις όμως δει με πόσο θυμό μπορεί, αν δεν του αρέσει κάτι να πάρει ένα ψαλίδι και να κάνει την ζωγραφιά χίλια κομμάτια; Και να φύγουν και τα χρώματα και η φαντασία της ευτυχίας και να ξαναγίνουν όλα όπως πριν... Ένα σωρός από άψυχο χαρτί... Θα μου κάνεις μία χάρη; Την επόμενη φορά που θα το δεις να την ψαλιδίζει, πες της να κρατήσει όλα τα κομμάτια σε ένα μικρό κουτί και όταν δεις ότι της φύγει ο θυμός, βοήθησέ τη... Να τα κολλήσει με προσοχή για να μπορέσει η μικρούλα και πάλι να νιώσει ευτυχισμένη... Να γεμίσει και πάλι χρώματα... Κρίμα δεν είναι να τα φτιάχνει όλα πάλι από την αρχή κάθε φορά; Θα την βοηθήσεις ε; Νομίζω ότι μπορώ να βασιστώ σε εσένα...

Α.Χ.

Αργύρης Χιόνης

''Γιατί έκαψες τη στέγη μου;'' ρώτησα τη φωτιά.
''Για να κοιτάς τον ουρανό ανεμπόδιστα'' μου απάντησε.

Από μιαν άποψη είχε δίκιο, τον έβλεπα όντως ανεμπόδιστα, αλλ’ ήταν τόσο άδειος,που έφτιαξα καινούρια στέγη αμέσως...

Ειν’ αρκετό το μέσα μου κενό, δεν θέλω κι άλλο, πάνω απ’ το κεφάλι μου...

Η κούκλα...

Ήθελα να σου χαρίσω κάτι αλλά δεν ήξερα τι...

Μάζεψα λοιπόν ότι σου άρεσε... μικρά μικρά κομματάκια...

αγάπης, έγνοιας, σεβασμού, πάθους, πόθου,

κομμάτια αυτών που μάντευα ότι αγαπούσες και τα φύλαγα προσεκτικά...

Σκέφτηκα να σου φτιάξω μία κούκλα. Πόσο όμορφη έγινε με όλα αυτά...

Ένα πράγμα πρέπει να κάνεις τώρα εσύ:

Να προσέχεις να μην σπάσει.

Κι ας μην την βγάλεις ποτέ από το κουτί της...

Κι ας μην της δώσεις ποτέ πνοή...

Μου αρκεί που θα την έχεις εσύ.

Θα το κάνεις. Έτσι δεν είναι;

Α.Χ.

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ίσως πάλι ν’ ανταμώσουμε,

Μα εκεί που μ’ άφησες

Δεν πρόκειται ποτέ

Να με ξαναβρείς...

Φερνάντο Πεσσόα (ξανά...)

Εκείνες τις αργές και άδειες ώρες ανεβαίνει από την ψυχή στο πνεύμα μου μια θλίψη από ολόκληρο το είναι μου,
η πίκρα ότι όλα είναι μια αίσθηση δική μου και συνάμα ένα πράγμα εξωτερικό που δεν είναι στο χέρι μου να το αλλάξω...
Αχ, πόσες φορές τα όνειρα μου υψώνονται μπροστά μου σαν πράγματα, όχι για να μου υποκαταστήσουν την πραγματικότητα,
αλλά για να μου πουν ότι της μοιάζουν στο ότι δεν τα θέλω, στο ότι εμφανίζονται ξαφνικά απ' έξω...