Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Πόρτες όπως καρδιές

Είναι κάποιες παλιές. Φθαρμένες. Απο τον χρόνο, την χρήση, τον πόνο. Ξέρεις όμως πως ακόμη κι όταν ειναι κλειστές, ακόμη κι όταν τις προσπερνάς νομίζοντας πως δεν θα βρεις κάτι μέσα, εκείνες περιμένουν. Καρτερικά. Όλο και κάτι χρήσιμο θα έχουν κρατήσει πίσω τους. Αναμνήσεις. Λόγια αγάπης. Παρηγοριάς. Αρκεί μόνο να τους κάνεις την χάρη να τις ανοίξεις ξανά. Περιμένουν.
Πόρτες ή και καρδιές. Το ίδιο δεν είναι;

Α.Χ.



Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

Γιατί ποτέ δεν κατάλαβα...

Γιατί ποτέ δεν κατάλαβα πως η αγάπη πρέπει να είναι παιχνίδι.
 Στην πρώτη παρτίδα να βγαίνει ισοπαλία.
 Και οι δύο να κερδίζουν τις εντυπώσεις.

 Στο δεύτερο μέρος να υποχωρώ. Πρέπει να νιώθεις πως υπερέχεις...
 Να δείχνεις την δύναμή σου, να ψηλώνεις.

Στον ημιτελικό να χάνω το έδαφος.
 Η εμπειρία σου με παίρνει στα σημεία...

Στον τελικό είναι σίγουρο πια.
 Θα χάνω. Νόμιζα πως ήταν συναίσθημα...

 Υ. Γ. 1. Όταν έρχεσαι να μου λες. Να φορώ την πανοπλία.







Α. Χ.






Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Η μοναξιά του μη - ενθουσιασμού

Πέντε - έξι κουβέντες μετά θα μου περάσεις.
Το λουλούδι πίσω σου θα μου αρέσει περισσότερο.
Τα μαλλιά σου δεν θα είναι καλά χτενισμένα.
Θα έχεις σκόνη στα παπούτσια.
Μανούλα στην απομυθοποίηση. 
Δεν φταις εσύ.
Ένας παλιός γκόμενος που με πλήγωσε. Τι αδόκιμη λέξη. Ποτέ δεν μου άρεσε.
Μια παλιά φίλη που με εκμεταλλεύτηκε. Ίσως και μια καινούρια.
Να' τες οι δικαιολογίες. Έτοιμες. Σου φτάνουν;
Εμένα όχι πια. Με κούρασα.
Λευκό χαρτί.
Ναι. 
Να διαλέξω. 
Το καθαρογραφώ από την αρχή;
Το σκίζω;
Πες την επόμενη κίνηση.

Α.Χ.





Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Ποιός χρόνος;

Δεν πλάγιασαν πάλι χθες...
Έπεσαν στο προσκεφάλι, πιάστηκαν χέρι-χέρι και έστησαν χορό.
Πάντα πρώτο το Γιατί.
Ποτέ δεν αφήνει άλλη λέξη να ηγηθεί.
Τις πιάνει από το χέρι, τις βάζει σε εκείνη την χαοτική σειρά που ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω και τις καθοδηγεί.
Δεν κατάλαβα πότε σταμάτησαν... Μάλλον με την ανατολή... Τότε ίσως να κουράζονται κάποιες φορές... Μέχρι την επόμενη...
Θα μπορέσεις; Αν κάποτε συναντηθούν, οι σκέψεις μας, ρώτησέ τες. Ο χρόνος τελικά δεν θα βοηθήσει όπως όλοι κάποτε μου έταξαν ε;
Να συναντηθούν... Κάποτε... Έστω αυτές;

A.X.


Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Η ελπίδα στο τέλος.

Πέρασαν κάτι χιλιάδες λεπτά από τότε.
Δεν τα μέτρησα αλλά τα κατάλαβα. Τώρα.
Είχα μοιραστεί σε κάμποσα κομμάτια.
Τα μάζεψα.
Ένα λείπει.
Μάντεψε.
Να μπορούσες να ένιωθες τις μικρές στιγμές των κενών μου.
Πολλά ζητάω ε;
Μία στιγμή;
Πολύτιμη θα ήταν.
Κουράστηκες;
Και εγώ.
Το κομμάτι;
Ασ'το να υπάρχει. Ως κενό.
Εσύ κράτησες κάτι για να με θυμάσαι;
Ελπίδα. Λες να πέθανε; Την αφήνω για το τέλος.



Α.Χ.


Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Τζένη Καρέζη

Μεγαλώσαμε πια. Δεν έχει κανένα νόημα να κάνεις παρέα με ανθρώπους από τους οποίους δεν έχεις τίποτα να πάρεις. Εγώ χρειάζομαι ανθρώπους που να μου αρέσει να τους ακούω να συζητάνε. Να συζητάνε με πάθος για ποίηση, για πολιτική, για λογοτεχνία, για κινηματογράφο, για θέατρο. Και να γεμίζει το σπίτι φωνές, γνώση, πάθος και απόψεις. Ανθρώπους ξύπνιους και καλλιεργημένους, που ξέρω ότι μου λένε την αλήθεια, ακριβώς γιατί δεν έχουνε κανένα λόγο να μου πούνε ψέματα. Και εγώ την αλήθεια τη λατρεύω. Όποιος απομακρύνεται από την αλήθεια οδεύει προς το θάνατο. Τον όποιο θάνατο. Γιατί υπάρχουνε πολλοί.


Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Μενέλαος Λουντέμης

Και περνούσα τις μέρες μου,
με τα χρώματά μου τακτοποιημένα.
Με τα όνειρά μου συγυρισμένα.
Με τα ποιήματά μου καθαρογραμμένα.
Γιατί έτσι τα' βλεπα.
Έτσι νόμιζα…